Het doek valt

Tja. Daar sta je dan afgelopen zaterdag temidden van een paar honderd uitzinnige Schiedammers. Excelsior kampioen van Nederland en VRA had het dus niet gered. En dat was toch wel een stevige anti-climax. Want hoewel wij halverwege het seizoen met de blessure van de coach en daarop volgend wat verliespartijen van het Eerste het zelfs over het veilig stellen van een plaatsje in de volgend jaar te vormen top-klasse hadden, werden de verwachtingen binnen de club naarmate het seizoen naar zijn ontknoping liep, weer steeds positiever.
Het kampioenschap van de Zami’s en het Flamingo succes van de U18 sterkte het vertrouwen in VRA nog meer en toen onze Dames het huzarenstukje uithaalden om het landskampioenschap voor de neus van Hermes weg te kapen, leek een zelfde titel voor de mannen opeens niet zo’n vreemd idee. De twee halve finales werden – weliswaar met moeite - gewonnen en de finale werd bereikt. Ik ging met een soort ‘nieuwe ronde-nieuwe prijzen’-gevoel naar Schiedam, want zo’n finale is nu eenmaal een aparte wedstrijd, waarin van alles mogelijk is.
Uiteindelijk is het niet gelukt. Excelsior was op de dag waarop het aankwam de sterkste. En ook wel een beetje de gelukkigste. Maar laten wij niets proberen weg te nemen van het succes van de Schiedammers. Zij presteerden als team boven verwachting, vooral ook doordat toen hun grote kanonnen wat tegenvallend batten, de op papier wat mindere goden boven zich zelf uitgroeiden en de basis wisten te leggen voor hun uiteindelijke overwinning.
Wat de wedstrijd aan kwaliteit ontbrak, werd ruimschoots goed gemaakt door de spanning en de ambiance, want een match op een door 800 toeschouwers omzoomd veld is natuurlijk veel leuker om bij te wonen, dan een potje voor het oog van de spreekwoordelijke hond en een paardenkop. En dat enkele Excelsior-supporters wat ver gingen in hun aanmoedigingen, zij hun vergeven; als je cluppie kampioen wordt…
Eén vreemde noot wil ik u niet onthouden. Toen KNCB-voorzitter Asselbergs de beker had uitgereikt aan Daan van Bunge en de mensen van de organisatie complimenteerde, zei hij: ‘Volgend jaar weer op Excelsior!” Begrijp ik dat nou goed en is het de wens van de KNCB dat de titel volgend jaar weer in Schiedam terecht komt? Is dat een Bushiaanse done deal en hoeven we eigenlijk niet meer te spelen? Of heb ik iets gemist…?
Het was voor mij een merkwaardig slot van een gedenkwaardig seizoen. De up en downs van Eén, de Afghaanse invasie van ons veld, de gezellige friendlies en de mooie partijen op het clubhuis, nieuwe vrienden en ouwe gabbers maakten 2009 weer speciaal. Zoals ieder seizoen eigenlijk weer speciaal is. Ik heb u daar graag de afgelopen drie jaar over bericht in onze webkrant How’s That! Er is al enige tijd een discussie gaande, dat onze website vernieuwd moet worden en hoe die er dan uit zou moeten zien. Bestuur en techneuten moeten daar deze winter uitkomen. Dus wat er met de site en How’s That gaat gebeuren, kan ik u niet vertellen, maar ik zal in ieder geval geen redacteur meer zijn. Druk, druk, druk en andere werkzaamheden dwingen mij om er mee op te houden. Ik vond het leuk om te doen en ik hoop dat u het leuk vond mijn stukjes en alle andere bijdragen van onze correspondenten te lezen. Wellicht gaat de productie verder met een andere bezetting en een andere regisseur. Ik hoop het van harte, maar voor mij is het: “Doek!”
Foto: Een vrolijke noot tot besluit. Peter, Atse en Wesley vieren het wicket van Heggelman.

VRA via VOC naar de finale

Nog één hindernis moest er door onze jongens genomen worden op weg naar de finale van de Hoofdklasse; er moest gewonnen worden van VOC en doordat VOC in de reguliere competitie boven VRA was geeindigd, vond de wedstrijd plaats in Rotterdam.
Captain Peter Borren won de toss en stuurde VOC in. Met Ben en Sohail werden Free en Dighton aardig rustig gehouden, maar het duurde ook even, totdat de eerste doorbraak kwam. Toen Free door Peter met een mooie running catch op het bowlen van Ben werd ingerekend, stonden er 40 runs op het bord, maar waren er wel al 15 overs gespeeld. Kort daarna ging ook de gevaarlijke Dighton. Hij kreeg een kreng van Gerrie Snyman en werd bekwaam gevangen door Wesley Barresi op eerste slip. In dezelfde over kreeg Gerrie ook Chris Smith te pakken, die een off cutter in zijn palen speelde. Bas Zuiderent stond al wel een tijdje in, maar wekte niet bepaald de indruk, dat hij lekker stond te batten. Hij speelt een verdedigend schot op een bal van Snyman en de bal ligt zo'n twee meter voor de crease. Bas draait zich rustig om, Gerrie kom aan gerend en schopt binnenkant voetje de bal regelrecht in de palen. Run out! De verbazing op het gezicht van Zuiderent was mooi om te zien. De top-vier van VOC had nog geen 50 runs weten te produceren! Maar in moeilijke situaties kan VOC altijd rekenen op Maarten van Ierschot. Samen met Dan van Everdingen probeerde hij het lek te dichten, maar van Everdingen (12) trachtte te forceren en sloeg eerst Mangesh Panchal recht vooruit voor zes, om een paar ballen later bij een zelfde poging door Darrin gemakkelijk te worden gevangen, De score stond op 90 en toen op hetzelfde totaal Jelte Schoonheim door Eric Szwarczynski op Mangesh werd gevangen, leek het VOC-verzet gebroken. Maar de broers van Ierschot verdedigden zich goed en tilden de score met verstandig spel naar 133, toen Maarten een moment van onoplettendheid met zijn wicket moest bekopen. Atse stumpte snel op een delivery van Mangesh. Twee runs later kreeg Peter Borren Reinout van Ierschot lbw en 5 runs en drie wickets later was het afgelopen. VOC was all out voor 140 en keek in de afgrond.
Nu kennen wij allemaal de uitdrukking van de dikke dame en de blues, maar dit zou VRA toch niet uit handen geven? Met de partij tegen Quick van de week ervoor, waren de weinige VRA supporters daar toch niet helemaal gerust op. Adeel Raja en Wesley Barresi gingen aan het werk en openden naar behoren. Toen Adeel (21) uitging door een mooie bal van Mike Dighton, waren er al 53 runs op het bord gebracht. Wesley ging goed door met Gerrie Snyman en had 42 runs op zijn naam, toen ouwe rot Robbie de Widt hem achter de palen gevangen kreeg. 82 voor 2. Aan de andere kant kreeg Manminder Singh de geest. Hij bowlde uitstekend en de VRA batsmen wisten hem niet goed te bespelen. Peter ging lbw op de Widt en de productie stokte, maar toen Snyman caught behind ging had VRA wel al 102 runs. Eric (8), Darrin (11) en Atse (8) schoffelden moeizaam de score naar 131, totdat Ben en Mangesh het potje konden uitschuiven. Het was een uiterst moeizame affaire geweest. Onnodig spannend, wellicht te wijten aan het goede bowlen van Singh ( 4 voor 30 uit 10) en de Widt ( 2 voor 29 uit 10), maar vooral aan het verkrampte batten van VRA's middle order. Maar de finale was bereikt en daar was het allemaal om te doen!
Sander
Foto: Wesley Barresi speelde weer een goede innings

VRA strandt in de finale

In een interessante wedstrijd is VRA er niet in geslaagd het landskampioenschap te veroveren. In de spannende, maar kwalitatief niet echt hoogstaande partij bleek Excelsior'20 de sterkste.
Op het inmiddels zeer fraaie veld van Excelsior zinderde het al vroeg van de spanning. De Schiedamse supporters waren er snel bij om een goed plaatsje langs de lijn te bemachtigen, want het zou best wel eens druk kunnen worden. Uiteindelijk viel die drukte wel mee en waren er niet meer toeschouwers dan bij de lokale derbies tegen Hermes, maar voor een Nederlandse cricketwedstrijd was er veel volk.
Excelsior captain Daan van Bunge gebruikte onmiddellijk het thuisvoordeel, won de toss en VRA mocht gaan fielden. Van Bunge rekende op de steun van het in de middag te verwachten publiek en hoopte dat met name de verbale steun van het altijd chauvinistische legioen grote druk zou leggen op de VRA batsmen. Hij zat er - naar later zou blijken - niet ver naast.
Sohail Bhatti en Ben Goedegebuur begonnen voor VRA en Sohail had al na 2 overs succes, toen Tommie Heggelman een wat vluggere bal netjes in de handen van keeper Atse Buurman speelde. De uit het Tweede opgeroepen Carl Schewe begon toen met Malik Hussain te bouwen aan een solide Excelsior score, maar viel ten prooi aan de inmiddels ingebrachte Snyman. Tenminste, dat dacht heel VRA. Schewe bleef staan, Umpire Hartong kende het wicket niet toe en knarsetandend zette VRA het karwei voort. Hussain is altijd gevaarlijk en maakte in 37 ballen 30 runs ( 3 x 4, 1 x 6), maar Adeel Raja kreeg hem lbw voordat hij tot een werkelijk grote score kon komen. Captain Peter Borren rouleerde de aanval constant en kreeg zelf Schewe(52)te pakken. Atse ving hem bekwaam van het randje. Er waren 22 overs gespeeld en er stonden inmiddels 109 runs op het bord. Enter de dangerman van Excelsior, Daan van Bunge. Daan had veel moeite met het bespelen van de spin van Adeel en kwam maar moeilijk tot scoren. Aan de andere kant stond Luuk van Troost en bij hem is het vaak alles of niets. Vandaag werd het niet veel, want na twee overs prikken en steken vond hij zijn einde in een goede stumping van Atse Buurman op het bowlen van Mangesh Panchal. Toen op 133 ook van Bunge uit ging door een mooie vang van Ben Goedegebuur op mid wicket op alweer Adeel, dacht VRA wellicht, dat het gevaar geweken was. Maar Marcel Schewe en Martijn van Gelderen gingen door en voerden het tempo zelfs op. Van Gelderen werd toch nog vrij snel ingerekend door Buurman op een bal van Mangesh, maar Adam Woutersen had lak aan reputaties en tilde met Schewe misschien niet fraai, maar wel uiterst nuttig de score naar 165. Peter bracht met Bhatti de pace terug en Sohail had meteen succes. Het duurde lang voordat Schewe's wicket weer was opgebouwd. Aan de kant dacht het VRA-publiek en misschien ook wel een groot deel van de Schiedamse fans, dat dit wel het einde van de Excelsior innings betekende. Het liep anders. In de resterende 8 overs wisten Woutersen (24) en Zaffi Ahmad (27), die toch echt niet voor hun batting-capaciteiten waren opgesteld, op karakter, met soms wat geluk, maar altijd gedragen door de luide steun van het publiek, maar liefst 55 punten aan het totaal toe te voegen. Deze cruciale bijdrage zorgde ervoor, dat Excelsior een goed totaal te verdedigen had en bracht tevens een knakje teweeg in de VRA-gelederen, die in plaats van maximaal 180 punten, nu ineens 221 runs moesten zien te maken. Adeel en Mangesh hadden beide 2 wickets voor resp. 38 en 24 runs en Sohail's 3 voor 42 kwam tot stand in 10.1 over; ik weet niet of die extra bal het gevolg was van een telfout van de umpire, of dat het hier een administratieve maatregel van de scorers betrof. Saillant detail: Adam Woutersen ging lbw op Bhatti's zevende bal in de laatste over!
Met Cleary en Brinsley als grote afwezigen bij Excelsior leek VRA een goede kans te hebben de benodigde punten te maken. Adeel en Wesley begonnen niet overhaast op het bowlen van Heggelman en Hussain en na 7 overs moest het tempo wat opgevoerd worden. Prompt lepelde Adeel (12) een wat langzamere bal van Hussain naar Heggelman op cover en er stonden pas 22 punten op het bord. Wesley begon wat aanvallender te spelen en Gerrie speelde zich aan de andere kant rustig in. Net toen wij wat vuurwerk van onze coach mochten verwachten, werd hij door Umpire Hartong uitgegeven, omdat hij zijn achterste voet boven zijn crease zou hebben gehouden op het moment dat Marcel Schewe de bails eraf haalde. U weet dat wij nooit kritiek op beslissingen van scheidsrechters geven, maar ik heb de foto die ik heb gemaakt van dit moment hiernaast geplaatst. Klikt u maar op het plaatje en oordeel zelf!
De coach weg voor 2 hele en 2 runs later kreeg Luuk van Troost Wesley Barresi lbw. Wesley werd zo overmand door woede over deze beslissing, dat hij - volstrekt onacceptabel - zijn palen op Clearyaanse wijze behandelde. Vlak na elkaar twee top-order krachten op dergelijke wijze verliezen gaf de VRA-side een flinke opdoffer. Nu moest het komen van Eric Szwarczynski en Peter Borren. Seb Gokke, Haider en Woutersen bowlden netjes, maar absoluut niet dodelijk, maar het wilde toch niet echt vlotten met de score. Op 96 viel het wicket van Eric (26) die zich liet verrassen door een bal van Gokke buiten de off stump die wat opkwam en edgede naar Schewe achter de palen. We waren halverwege de overs en praktisch halverwege het target, maar er waren al heel wat dragende batsmen uit. Toch hielden wij vertrouwen, want Peter stond goed te batten en met Darrin Murray ging VRA aardig door. Volstrekt onverwacht speelde Darrin (12) een bal van Gokke in zijn palen en de druk nam toe. Peter nam geen risico en speelde uitsluitend over de grond en maakte goed gebruik van het voortreffelijk lopende outfield. De batsmen aan de andere kant bleken niet opgewassen tegen de druk en leverden één voor één hun wicket in. Eerst ging Atse niet voor de eerste keer dit seizoen lbw omdat hij door de lijn speelde, daarna ging ook Mangesh voor een duck, omdat hij zijn voet niet dicht genoeg bij een leg breakje van van Bunge zette en daarmee stond VRA plotseling op 128 voor 7 met nog 16 overs te gaan. Ben Goedegebuur batte daarna uitstekend en gaf Peter goed steun. De Schiedammers aan de kant kregen het weer een beetje benauwd en de spreekkoren verstomden. Met gemiddeld 7 per over ging het voor VRA de goede kant op, maar toen van Bunge Malik Hussain terugbracht in de aanval, had hij Ben (19 uit 24) snel te pakken. Peter besloot tot een alles of niets poging en het werd niets. Hij skyede een lekkertje van Haider en Carl Schewe kwam net op tijd aangerend om de waarschijnlijk belangrijkste vang uit zijn carrière te maken. Peter (58 uit 80, 6 x 4) was zeer ontstemd over zijn eigen 'falen' maar er bleef hem weinig keus. Zonder steun redt je het nu eenmaal niet! Goed, de volgende bal stond Mike Rier wat te slapen en wist Schewe hem razendsnel te stumpen. VRA was op 179 blijven steken en in Schiedam kon de vlag uit. Excelsior had nog 41 runs over en VRA nog 8 overs, zodat wij ons niet aan de gedachte konden onttrekken, dat er hier vandaag meer in had gezeten.
Sander
Foto: Klik en verbaas u!